In deze rubriek, speciaal voor onze nieuwsbrief, stellen we ieder half jaar aan een speler van een Nederlandse doedelzakband de vraag wat hij of zij zou doen als je een jaar lang Minister van Doedelzaken bent; wat wordt het belangrijkste actiepunt? Waar richt je je op? En wat is jouw belangrijkste wapenfeit als het jaar om is? In deze editie is het woord aan prijswinnend solopiper en Pipe Sergeant van Venlo Caledonian Pipe Band, Martijn Selier.
Als ik terugkijk hoe de Nederlandse pipe band wereld er 30 jaar geleden uitzag, heb ik het volgende beeld; Bands van twintig tot dertig spelers waren geen uitzondering. Het ledenbestand bestond voor een substantieel deel uit jeugd en jongeren en jaarlijks waren er diverse evenementen en competities.
Dat voelde toen normaal, maar kijkend naar de huidige situatie was het best bijzonder.
Vandaag de dag ziet de Nederlandse pipe band scene er namelijk heel anders uit: Op papier hebben we in Nederland nog best veel bands, maar de gemiddelde pipe band in Nederland is stukken kleiner, stukken grijzer en veel fragieler geworden.
Bands zijn afhankelijk van enkele kartrekkers, met weinig ruimte voor uitval of conflict. Daarbij ontbreekt het bij de meeste bands aan visie: Waarom bestaan we? Voor wie? En waar willen we over vijf jaar staan?
Als we op de huidige voet verder gaan, wat is er dan over vijf of tien jaar nog over van de Nederlandse Pipe Band scene?
“Als ik Minister van Doedelzaken zou zijn…”
… Zou ik zeggen dat focus niet zou moeten liggen op “meer competities” of “hogere graden”, maar op instroom, fundament en verbinding.
Idealiter zouden muzieklessen op scholen, gegeven door goed opgeleide muziekdocenten, weer de norm moeten worden om samen muziek maken (meer) verankerd te krijgen in de Nederlandse cultuur.
Ik zou als start de samenwerking willen zoeken met een select aantal regionale (muziek)scholen om een jeugd-opleidingsprogramma op te zetten voor drummers, tenor-drummers, bas-drummers en doedelzakspelers.
Daarbij wil ik mij hard maken voor een groepsgewijs landelijk beginnersprogramma, met een duidelijke lesstructuur voor pipers en drummers. Online groepslessen waar het kan, lokaal waar het moet. Een duidelijke nadruk op het groepsgevoel, met beginnersprojecten, samen spelen vanaf dag één. Niet eerst bewijzen dat je erbij hoort, maar laten ervaren dat je erbij hoort.
Daarnaast wil ik mij richten op het verbinden van bands middels regionale speeldagen, landelijke repetitie weekenden, gezamenlijke instructiedagen met Nederlandse instructeurs.
Maar vooral de zichtbaarheid vergroten. Als we willen dat nieuwe mensen ons vinden, moeten we zichtbaar zijn. Dat betekent een gezamenlijke online aanwezigheid via de diverse social media, verhalen van spelers, korte video’s, uitleg bij optredens en vooral laten zien wat het onderdeel zijn van een vereniging en spelen in een pipe band zo leuk maakt.
Ik geloof niet dat de Nederlandse pipe band scene “op sterven na dood” is. Ik denk wel dat we op een kruispunt staan. Met de juiste keuzes kunnen we weer beweging creëren, nieuwe gezichten verwelkomen en het gevoel terugbrengen dat onze Nederlandse pipe band wereld iets is waar je bij wílt horen.
Martijn Selier (1987) begon op 10-jarige leeftijd als piper bij de Beatrix Juvenile Pipe Band, speelde later onder andere bij de City of Amsterdam Pipe Band en was van 2005 tot 2008 Pipe Major van Beatrix Pipe Band. Na twee seizoenen bij de Concord Pipe Band stopte hij in 2010 met spelen, maar pakte de pipes weer op in 2023. Hij vervult nu de rol als Pipe Sergeant bij de Venlo Caledonian Pipe Band.
Naast bandspeler is Martijn de afgelopen jaren ook zeer succesvol gebleken tijdens de diverse solo competities op het hoogste niveau in Nederland, België en Duitsland.
